Filmin Adı: Okul

Şu ara başrolünde Uğur Yücel’in yer aldığı TV dizisi “Alacakaranlık” ile gündemde olan Yağmur ve Durul Taylan’ın ilk sinema filmi olan “Okul” belki de Türkiye’nin ilk korku türü olmasa da aslında ilk gençlik filmi kategorisine pek ala sokulabilir. Taylan biraderlerin 1997 yılında “X Files” formatına benzer “Sır Dosyası” dizisi ile televizyon dünyasına adım atmaları aslında bu ikilinin Türkiye açısından popüler bir “tür” filmi yapma arayışında olduklarının göstergelerinden biriydi. O zamanlar Sır Dosyasını ben de çok eleştirmiştim hatta “X Files” tarzı bir dizinin kopyası olmaktan öteye gidemediklerini söylemiştim. Fakat daha sonraki yıllarda ikilinin bir röportajında bu dizinin özellikle görüntü ve özel efektler açısından farklı bir yerde olduğunu hatta tüm dizinin özel bir renkli çekim yapıldıktan sonra laboratuvarda nasıl işlemlerden geçirilerek belli bir görüntü kalitesi tutturulmaya çalışıldığını duyduğumda iki gencin nasıl heyecanlarla bu işlere atıldığına şahit olup eleştirilerde biraz haksız olduğuma kanaat getirdim. Aynı zamanda Türkiye’de az rastlanır bir dergicilik mantığında “Şizofrengi” gibi bir dergi çıkartan ekibe saygım sonraki yıllarda daha da bir arttı. Tabii iş sinema yapmaya geldiğinde heyecan ve orijinallik yanında ciddi bir maliyet işin içine girdiğinden “Okul” filminin seyirci ile buluşmasında Sinan Çetin’in hem maddi hem de popülerlik anlamında desteği kuşkusuz tartışılmaz. Tabii aslında benim için işe bir yerinden de olsa Sinan Çetin’in bulaşması buna önyargıda diyebilirsiniz ama bana göre filmin değerini kafadan düşürmektedir.

Filmin başrol oyuncularının ve yönetmenlerinin fazla ünlü olmaması sebebi ile Türk seyircisini filme getirtebilmek adına özellikle son dönemde yaptığı filmler,diziler veya reklamlarla ile popüler olan Ali Sunal, Emre Kınay ,Ragga Oktay, Deniz Akkaya gibi ünlüleri senaryoya katarak gişe kaygıları az da olsa aşılmaya çalışılmış. Gerçi irili ufaklı dahi olsa televizyondan tanıdığımız birçok sima filme bir şeyler katsa da aslında sadece tanınmamış oyuncularla çekilen bir film ile bence daha samimi bir hava yakalanabilirdi. Çünkü saydığım isimlerin rollerinin, hikayeye çok fazla katkısı olmadığı gibi röportajlarında okuduğum kadarı ile Doğu Yücel’in “Hayalet Kitap” adlı kitabından gene kendisi tarafından senaryolaştırılırken zaten sonradan eklenmiş.

Filmin baştan sona tipik bir gençlik-korku filmi klişeleri ile dolu olması yanı sıra sadece bizim ülkeye has ÖSS konusuna yaklaşımı, öğrencilerin psikolojilerinin bu sınav sonucu nasıl bozulduğu, üç saatlik sınavla hayatının nasıl olması gerektiğine karar vermenin zorluğu, bunun yanında edebiyat-sanat alanında yapılacak akademik eğitim yerine sözde her zaman geçerli olan ekonomi-işletme-mühendislik gibi mesleklerin aileler tarafından öğrencilerin bilinçaltına nasıl işlendiğine dair ipuçlarına rastlamak özellikle 90’lı yılların ortasında mezun olan ve son iki seneleri bir yarış atı mantığında okul-kurs ve özel ders üçgeninde geçen eski öğrencilerin suratlarında filmi izlerken garip bir gülümseme belirmesine neden oluyor. Tahmin ediyorum kitabı senaryolaştırırken Doğu Yücel, kendi ÖSS deneyimlerinin kendisini nasıl dengesizleştirdiğinden esinlenerek Güldem (Nehir Erdoğan) ve onun tam zıttı olan erkek arkadaşı Ediz karakterini yaratmış.

Taylan kardeşler filmin yönetmenliğini yaparken az da olsa Rodriguez’in “Faculty” ve Richard Kelly’nin “Donnie Darko” sundan etkilendiklerinden bahsetmişler. Özellikle bahsedilen iki filmin içindeki gençlik filmleri motiflerinin kullanımı direkt olarak bu iki filme gönderme taşımaktadır. Ancak filmin en zayıf yönlerinden biri seyirciye filmin başında tüm ipuçlarını veriyormuş gibi görünmesi ve tüm film boyunca seyircinin koltukta huzurlu bir şekilde hayalet filmi izlemesini sağlatması daha sonra ise yeni bir şok sonucu mutlu bir katarsis ile filmi bitirmesi. Madem “Donnie Darko” dan esinlendiklerini söylüyorlar keşke hikayenin mistik yönünü seyirciye sürekli sorgulatacak şekilde düzenleselerdi ve tüm film boyunca o rahatsızlığı bize yaşatsalardı. Bu şekli ile tam da Kevin Williamson’ın senaryosunu yazdığı “Scream” serisinin kansız versiyonu yani Türk usulü bir teen-slasher ile karşı karşıyayız diyebiliriz. Diğer negatif eleştirim ise Galip Tekin’in tasarımını yaptığı yaratık yüzün başlarda belli belirsiz kullanılmasıyla yaratılan tansiyonun filmin sonlarında ayyuka çıkmış bir şekilde gözler önüne serilmesi tipik Hollywood korku filmlerinin düştüğü hataya Taylan kardeşlerin de düşmesini sağlıyor. Geçenlerde Hakan Bıçakçı’nın Cumhuriyet Pazar ekinde çıkan “Uzak Korku” yazısında belirttiği gibi seyirciye korku objesini göstermeden kendi hayal gücü ile baş başa bırakmak aslında çok daha etkilidir.

Ancak filmin müziğinden sorumlu Kevin Moore’un projeye çok şey kattığı su götürmez bir gerçek hatta insan dinlerken müziğin yabancı bir müzisyen değil de Türk bir topluluğun elinden çıkmışçasına bizi yansıtan bir sound yakaladığını da söylemeden geçemeyeceğim.

Sonuç olarak Nuri Bilge Ceylan’ın “Uzak” anlamında bir film ile tabii ki karşı karşıya olmadığımız bir gerçek ama sinema zaten popüler bir sanat ve bazı filmlerde patlamış mısırla bir çırpıda tüketilmeli, etkileri iki saatten öteye geçmese de Türkiye’nin televizyon dizileri yerine en azından bu tarz projelere para aktarması lazım yoksa asla endüstri olamayız. Bir de unutmamak gerek daha bu Taylan Biraderlerin ilk filmi ve tabii ki herkesin ilk filmi bir “Yurttaş Kane” olamaz ama değil mi?
 
Ali Ersina
04.02.2004
 

<< İndekse Geri Dön<<

Tüm hakları saklıdır. Ali Ersina'dan izin alınmadan kopyalanamaz ve çoğaltılamaz.  Copyright (c) 2004