Filmin Adı: Kill Bill Volume 1

Quentin Tarantino’yu ilk tanıdığım film “Pulp Fiction” idi. Film beni, yarattığı karakterlerin ve diyalogların orijinalliği ayrıca Tarantino filmlerinde olmazsa olmaz eski popüler müziklerden oluşan inanılmaz eğlenceli bir soundtrack ile acayip etkilemişti. Bunun yanı sıra film, sinema tarihinde daha önce hiç denenmemiş olan bir kurgu ile seyircinin alıştığı lineer dili bozup onu tekrar oluşturarak -dizi mantığı bölüm bölüm farklı hikayeleri anlatıyormuş gibi yapıp-aslında kesişen ve hepsi izlendiğinde anlaşılan bir sinema türünün de öncüsü olmuştu. Sadece şu bahsettiklerim bile yönettiği Rezervuar Köpekleri,Ucuz Roman,Jackie Brown dışında yakın arkadaşı Rodriguez için senaryosunu yazdığı “From Tusk Till Dawn” ve Oliver Stone’a teslim ettiği “Natural Born Killers” gibi işlere imza atan bir yönetmenin yeni filmini gözü kapalı seyretmemizi sağlayacak bilgilerden sadece bazıları.

Kill Bill’den bahsetmeden önce, bu filmden insanın biraz da olsa zevk alabilmesi için öncelikle Tarantino’yu biraz tanıması gerektiğini söylemeden geçmemek lazım. Çünkü bilindiği üzere kendisi herhangi bir sinema okulunu bitirmiş değil hatta tüm gençliği bir video dükkanında B tipi filmler de dahil olmak üzere eline ne geçerse izleyen bir sinema fanatiğiymiş. İşte bu yüzdendir ki filmlerinde karakterlerin isimlerinden tutun da diyaloglara ve tabii ki soundtrack dahil her şey 70’li yıllardaki filmlere ve o dönemlere göndermeler taşımaktadır. Hangi tür üzerine yoğunlaşırsa o dönemin kült oyuncularını oynatmaktan çekinmeyen hatta popüler olmayan oyuncuları da tekrar bu endüstriye katma konusunda inanılmaz bir yeteneği olan Tarantino, John Travolta (Pulp Fiction), Pam Grier (Jackie Brown), Micheal Madsen (Rezervuar Köpekleri), David Carradine (Kill Bill) gibi birçok oyuncuyu filmlerinde oynatmıştır ki daha bu örnekleri çoğaltabiliriz. Tarantino’nun fazla tanınmamış oyuncuları olduğu gibi bir de vazgeçemediği fetiş oyuncuları vardır; Ucuz Roman’da Mia Wallace olarak tanıdığımız Uma Thurman, Kill Bill’de karşımıza “Gelin” olarak çıkmaktadır.

“Kill Bill” filminde O-Ren Ishii rolü ile izleme şansı yakaladığımız ve şu sıralar özellikle Uzakdoğulu, güzel ve dövüşen biri arandığında (Payback-Charlie’s Angels-Ballistic) hep karşımıza çıkan Lucy Liu’nun çocukluğunun anlatıldığı ve Quentin Tarantino’nun detaylı bir şekilde aktarması sonucu Japon çizerlerin elinden çıkma manga usulü bölümler filmin hem en ilgi çekici hem de en kanlı yerleri. Filmdeki rolü az olmakla beraber Türkiye’de de 90’lı yıllarda gösterilen “Hayat Ağacı” dizisinde doktorun kızı Maya karakteri olarak bildiğimiz Vivica A. Fox’u da bu filmde görmek bu diziyi o dönem takip edenler için keyifli bir sürpriz niteliğinde olacaktır. Kill Bill’in bu bölümünde yüzünü göremediğimiz Bill’i ise gene Tarantino’nun hayran olduğu ve filmin içinde gerek müzikler gerekse bazı sahneler ile gönderme yaptığı, çekirge kavramını dilimize dolayan “Kung Fu” dizisinin ünlü oyuncusu David Carradine canlandırmaktadır.

 Filmin 3. bölümünde, Uma Thurman’ın Bruce Lee’nin “Ölüm Oyun”nda giydiği kostüme benzer bir kıyafetle olan sahnelerindeki kamera açıları, kamera hareketleri o kadar göz alıcı ve buram buram postmodern bir mekan kullanımı var ki insan izlerken hem çok eğleniyor hem de renk ve müzikten çok etkileniyor. Filmi ikinci kez izlediğimde de en çok Tokyo’da geçen ve sanki tek planda çekilmiş izlenimi veren bu bölümden hoşlandığımı fark ettim. Açıkça söylemek gerekirse film baştan sona  70’lerde Bruce Lee ile birlikte Uzakdoğu sinemasının Hollywood ile birleştiği yıllara bir saygı duruşu niteliğindedir. Tabii bu saygı duruşunu yaparken günümüz Japon sinemasındaki Takeshi Miike’ye yakın bir stilize şiddet yakalanmaya çalışılsa da gişe kaygıları nedeni ile film o kadar sert hale getirilmemiştir. Zaten Japon sinemasındaki şiddetin onların kendi Samuray kültürüne kadar uzanması, aynı zamanda sürekli bir bastırılmışlığın dışa vurumu olarak patlamasını Japon filmlerinde görmeye genelde alışığız ama bu bir Amerikan yapımı olunca ABD sinema endüstrisinin yaygınlığı nedeni ile çoğu izleyici böyle stilize bir şiddet ile ilk kez karşılaşmakta ve normal olarak da buna çok şaşırmaktadır.

Ancak eğer filme aynı Tarantino’nun yaptığı gibi bakmazsanız; çok klişe bir avantür filmi gibi de görebilirsiniz. Ama bence bu hataya düşmeyin filmin her karesindeki ayrıntılar çok ustaca hazırlanmış ve meraklı sinema seyircilerinin bunları teker teker keşfetmesi bekleniyor. İnsan bu filmi 2-3 kere de izlese gene çok fazla eğlenebilir. Bu arada söylemeden de edemeyeceğim insan kişisel fantazilerini bu kadar filme katar mı yahu dedirtecek kadar ayak yakın planı olduğunu belirtmem gerek. Artık Tarantino’nun Kill Bill’den sonraki filmi “My Left Foot: Volume 2” olabilir; meraklısına duyurulur.
 
Ali Ersina
01.02.2004
 

<< İndekse Geri Dön<<

Tüm hakları saklıdır. Ali Ersina'dan izin alınmadan kopyalanamaz ve çoğaltılamaz.  Copyright (c) 2004